Jak mango lubię!

Boży szaleniec, chrześcijanin do szpiku kości, stuprocentowy mężczyzna, chłopak z dobrego domu, wzorowy student, niezastąpiony przyjaciel, turysta górski, dobry organizator. I pytanie: czy te wszystkie określenia można by przypisać jednej osobie... Może jemu: Syn właściciela wielkiego włoskiego dziennika „La Stampa” Pier Giorgio Frassati był żarliwym chrześcijaninem i świadkiem wiary w swoim środowisku. Najistotniejszą część życia poświęcił ludziom ubogim i pokrzywdzonym przez los, studiując równocześnie na wyższej uczelni. Wiara Frassatiego splatała się harmonijnie z jego życiem. Był realistycznym optymistą, we wszystkich zmaganiach zachowywał wielką pogodę ducha. 4 lipca 1925 roku, w wieku dwudziestu czterech lat, zmarł na chorobę Heinego-Medina. 20 maja 1990 papież Jan Paweł II beatyfikował go, przedstawiając światu jako „człowieka ośmiu błogosławieństw”. Jest patronem młodzieży i studentów, ludzi gór oraz Akcji Katolickiej. Zdałoby się, że da się spotkać takiego człowieka i na...

Jednocześnie sianie defetyzmu (chodzenie na mszę grozi utratą wiary!) i głoszenie nadziei (można temu zaradzić!). Książka powstała z głębokiego przekonania, że nieprzestrzeganie prawa liturgicznego, wprowadzanie niewłaściwych „nowości”, wpływa na osłabienie wiary uczestników Mszy św., na rozluźnienie ich duchowej więzi z Kościołem, a nawet w niektórych wypadkach może prowadzić do utraty wiary. Brzmi groźnie. Ale nawet jeżeli nie jest aż tak źle to nie znaczy, że jest dobrze. I o to chodzi autorowi, żeby nie popaść w bylejakość, nie zanudzić wiernych na śmierć i pamiętać o tym, że liturgia to jest sacrum w czystej postaci. Dlatego też najpierw możemy przeczytać o aktualnym stanie rzeczy, dowiedzieć się jakie są tego przyczyny oraz zapoznać się z proponowanymi działaniami, które mają uzdrowić sytuację. Następnie rozdziały o miejscu Eucharystii w Kościele i rozwoju nauczania o liturgii, teologii Eucharystii i kapłaństwie przybliżają krótko historię tych zagadnień. Na koniec autor poda...

Historia jest prosta. Remont -> porządki -> znaleziska. W ręce wpadł mi numer specjalny gazety wydawanej w moim gimnazjum zawierający recenzję książki "Do zobaczenia w raju" ;) Zdziwiło mnie to, że przez 6 lat zdania nie zmieniłam, choć konieczne wydaje mi się poprawienie paru błędów (dziwne, że nikt ich wcześniej nie zauważył...). Do zobaczenie w raju nie jest książką odkrywczą, nie można się z niej dowiedzieć nic nowego, ale mimo wszystko wciąga i zaskakuje. Zaskakuje nie tylko opowieść o życiu papieża, ale także oddanie, poświęcenie, a przede wszystkim synowska miłość osobistego, papieskiego fotografa. Arturo Mari w rozmowie z Jarosławem Mikołajewskim opowiada o czynnościach rutynowych, powtarzających się codziennie przez dwadzieścia siedem lat pontyfikatu Jana Pawła II, jak również o sytuacjach niezwykłych a wręcz cudownych. Wszystko to przedstawione z punktu widzenia fotografa, obecnego podczas tych wydarzeń. Człowieka, który dokumentował, ale nie komentował, zaw...

Miałam ogromne oczekiwania co do tej książki. Nie będę ukrywać, że odrobinę się zawiodłam. Począwszy od wagi (książka jest nieludzko ciężka), która sprawiła, że zaczęło mnie boleć ramią, po chaotycznie wręcz poupychane zdjęcia i chyba zbyt mało konkretów w tekście. Pierwsze wrażenie robi bardzo pozytywne, twarda okładka i grafika na niej umieszczona, dobrej jakości kredowy papier. Potem jest trochę gorzej, kiedy trzeba ją przetransportować z biblioteki do domu. Ale i duży format, i ciężar postanowiłam zrzucić na dbałość wydawcy o wygląd i elegancją. Wierzyłam też, że mój wysiłek zostanie wynagrodzony poprzez zgłębienie wartościowej zawartości książki. Nie jestem specjalistką w dziedzinie cudów, zwłaszcza eucharystycznych (i chyba nie zamierzam być), więc szukałam pozycji dla absolutnych laików. Po otwarciu tejże, stwierdziłam, że trafiłam w dziesiątkę: mało tekstu i dużo zdjęć. Czyli jest dobrze. Ale po przeczytaniu kilku stron stwierdziłam, że tekstu jest odrobinę za mało. Z opi...

Przeczytałam, by napisać pracę zaliczeniową na historię Kościoła. Wybrałam, bo nie zajmuje zbyt wiele miejsca. Teraz wiem, że dobrze zrobiłam, było warto. Książka rozwiała moje wątpliwości, po przeczytaniu jej jestem po prostu mądrzejsza :) Szaleństwo chrześcijan to zbiór esejów dotyczących stosunku pogan do chrześcijaństwa w pierwszych pięciu wiekach. Trzon tej publikacji to klasyczne zarzuty kierowane przeciwko nowej wierze, jaką była wiara w Jezusa Chrystusa, dotyczące aspołecznej postawy ludzi nazywających siebie chrześcijanami, ich zgubnego wpływu na losy państwa oraz posądzenia o głupotę i szaleństwo. Wbrew pozorom jednak zbiór tekstów atakujących wyznawców nowej religii nie jest tak ogromny, jak mogłoby się wydawać, w dużej mierze jest to skutek masowego niszczenia wszelkich wrogich chrześcijaństwu świadectw tuż po uznaniu go za religię równoprawną na terenie Imperium a zwłaszcza po ustanowieniu religią oficjalną i państwową cesarstwa w 380 r. po Chr. Szaleństwo chrześci...

Dostałam ją w ramach nagrody. Byłam przekonana, że to kolejna nudna książka, która zalegała w magazynie, więc ofiarowano ją organizatorom konkursu. Po przeczytaniu wiedziałam już, że nawet jeśli zalegała to na pewno niesłusznie! Opis dostępny jest na nakanapie.pl i Wydawnictwa W DRODZE . Od siebie dodam, że jest to jedna z najbardziej pokreślonych książek jakie posiadam, pełna trafnych spostrzeżeń i zdań, które zapadają w pamięć. A jednocześnie jest wolna od sztucznego patosu, autor nie sili się na bycie poważnym za wszelką cenę. Myślę, że słusznie, czasem lepiej jest coś wyśmiać, niż czynić z tego sprawę ostateczną. Poza tym połączenie bajki (Pinokio autorstwa Collodiego) z rozważaniami na temat wiary to niełatwe zadanie, z którego autor wywiązał się znakomicie. tytuł: Pajacyk Pinokio i Jego Pan autor: Giacomo Bifii rok wydania: 2005 wydawnictwo: Wydawnictwo Polskiej Prowincji Dominikanów W DRODZE numer ISBN: 83-7033-548-9 ilość stron: 212 Zamiast recenzji, cytaty. Mówią sa...